Küçük notlarla ona olan sevgimi anlatmak isterdim. Hiç olmadı ellerimle sevgimi yüzüne üflerdim. Sevgili diye başlayıp, bitmek bilmeyen isimsiz mektuplar yazardım. Bir sorun vardı Orhan Veli’nin dediği gibi kelimeler kifayetsiz kalırdı, ona olan aşkımın yanında. O yüzden ona yazmıyorum sevgili okuyucu. Ona yazmayı ona aşık olduğum an terk ettim.

Ne ona seslendiğim yazıların, ne ona attığım mesajların ne de dilimden çıkan kelimelerin hiçbirinin anlamı yok ona olan sevgimin karşısında. Kelimelerin anlamını yitirip, anlamsız cümlelerimin öznesi oldu. Kimi zaman hiç yoktan tüm keyfimi kaçırttı, kimi zamanda hiç olmadık bir şeyle mutluluktan havaya uçurttu. Bu zamana kadar kimseye göstermediğim anlayışı ve ilgiyi göstermemi sağladı. Neydi özelliği, neydi beni benden alan şey?

Bir bakış mıydı kalbimi çalan, bir ifade miydi ona tutulmama neden olan?

“x”

Hayır hayır x değil.

Aşktı bu!

Birden geldi tüm hüzünlerimin ağzını burnunu kırdı. 2 gün öncesine kadar her şeyi bitirip bu durumu aşmayı düşünen ben’i, yine kıskacına almayı başardı. Aptal bir gülümseme ile ortalarda dolaşırken bu duruma sinirlenmek yerine mutluluğun tadını çıkarmaya karar verdim. Teslimiyeti kutluyorum aşka kadehimi kaldırıyorum.

Ey aşk!

iyi ki varsın…

ondokuzmartikibinon